Historia

Schronisko służyło także na użytek leśniczych oraz strudzonych górskich wędrowców, jednocześnie pełniąc istotną w tamtych czasach rolę strażnicy, chroniącej zamkniętej Czeskiej Drogi. Najstarsze wzmianki o budzie górującej nad Szklarską Porębą dotyczą 1632 roku, kiedy to po wybuchu epidemii dżumy, by zapobiec roznoszeniu się choroby, zamknięto najbardziej uczęszczane drogi górskie między Polską, a Czechami, a wybudowany w tym czasie budynek, stał się jednocześnie strażnicą graniczną. Na co dzień jednak mieściła się w nim leśniczówka, należąca do rodziny Schaffgotschów.

Zachowana ikonografia z 1780 roku przedstawiająca ówczesny budynek, ukazuje go, jako prostą parterową budowlę, krytą dwuspadowym dachem, który wysunięty z jednej strony, wsparty o 15 słupów, tworzył swoistego rodzaju ganek.

Na przestrzeni lat obiekt funkcjonował pod różnymi nazwami, m.in. jako „Buda Eliasza”, „Buda Jesaisza”, „Buda Hallmanna” czy wreszcie najpowszechniej, jako „Śląska Buda”. Po 1787 roku, część rodziny właścicieli obiektu, Hallmannów, wzniosła niedaleko nową chatę (dzisiejsze Schronisko PTTK „Hala Szrenicka”), a dotychczas zajmowane przez nich miejsce zaczęło funkcjonować, jako „Stara Śląska Buda”.

W roku 1888 schronisko przejęła rodzina Erlebach, która rozbudowała je, tworząc od zachodniej strony obszerną werandę.

Od 1901 roku właścicielem był Franz Maiwald, a sama buda zyskała rangę gospody, tzw. niemieckiego gasthaus. Drugi budynek z miejscami noclegowymi wybudowano w 1909 i podłączono linię telefoniczną.

W 1915 roku cały główny budynek spłonął w pożarze, ale na starych fundamentach w krótkim czasie wzniesiono nowe schronisko. W kolejnych latach, dzięki zamontowaniu turbiny wiatrowej, obiekt zyskał oświetlenie elektryczne, a w 1938 roku obok starej budy, stanął nowy budynek, w którym znajdowały się wyłącznie pokoje dla gości. Po 1945 roku schronisko stało się własnością Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego Oddziału w Jeleniej Górze, które nadało mu nazwę „Piast”, a w 1950 roku obiekt należał już do PTTK. W 1948 roku, podczas gdy kierownikiem obiektu był Bronisław Zając, w schronisku rozpoczął się znaczący remont, jednak burza śnieżna, która rok później przeszła nad Karkonoszami, spowodowała ogromne zniszczenia, sprawiając, że budynki wymagały dalszych renowacji.

W 1956 roku kierownikiem tego miejsca została Klaudia Kołaczyk. Po remoncie, od 1958 roku do użytku oddano drugi budynek, w którym znalazło się 46 miejsc noclegowych, co z 24 miejscami w samym schronisku, dawało łącznie 70 miejsc dla piechurów. W tym czasie regularnie prowadzono i organizowano tu wczasy turystyczne. Przez kolejne kilkanaście lat zmieniający się kierownicy i dzierżawcy schroniska, doprowadzili je do opłakanego stanu. Przyczynił się do tego także silny, wiosenny huragan z 1962 roku, który zerwał część dachu, powyrywał okna, a woda zalała najniższe części budynków.

W 1972 roku pieczę nad schroniskiem przejął Tadeusz Pelczarski – były ratownik GOPR, który doprowadził do uruchomienia agregatu prądotwórczego i przywrócił centralne ogrzewanie. Zadbał o ład i porządek panujący w obiekcie, prowadził także bufet, do którego dwa razy dziennie nosił w plecaku zaopatrzenie ze Szklarskiej Poręby, zanim PTTK zainwestowało w konia.

W 1980 roku gospodarzem obiektu został Waldemar Maciejowski wraz z żoną Elżbietą. Poddali budynki wielu renowacjom, doprowadzając je do porządku po latach zaniedbań. Swoimi siłami wyremontowali drogę wiodącą do schroniska, która przez poprzednie 30 lat pozostawała w opłakanym stanie, a w 2000 roku Karkonoski Park Narodowy wybudował drogę brukowaną, ułatwiając dotarcie „Pod Łabski Szczyt”.

Obecnym najemcą jest Bartosz Maciejowski, syn poprzednich wieloletnich gospodarzy. Obiekt posiada 30 miejsc noclegowych i cieszy się popularnością, wśród zwiedzających Karkonosze turystów, którzy dzięki kameralnej atmosferze oraz klimatowi tego miejsca, mogą spokojnie odpocząć podczas pieszych wędrówek.